اكبر و اعظم ، خداي عالَم و آدم
صورت هوب آفريد و سيرت زيبا
از در بخشندگي و بنده نوازي
مرغ هوا را نصيب و ماهي دريا
قسمت خود مي خورند منُعم و درويش
روزي خود مي برند پشّه و عنقا !
شربت نوش آفريد از مگسِ نحل
نخل تناور كند ز دانة خرما
هركه نداند سپاسِ نعمت امروز
حيف خورَد بر نصيب رحمت فردا
بار خدايا مهيمنّي و مدبّر
وز همه عيبي مقدسّي و مبرّا !
ما نتوانيم حقّ حمد تو گفتن
با همه كرّوبيان عالم بالا
سعدي از آنجا كه فهم اوست سخن گفت
ور نه كمال تو و وهم كي رسد آنجا ؟!
مصلح الدين سعدي شيرازي
برچسب:
نویسنده: محمد حسینی