چرا عبادت می کنیم؟

عبادت عالىترين نوع كرنش در برابر خداوند است.
آفرينش هستى و بعثت پيامبران (عالم تكوين و تشريع) براى عبادت است. خداوند مىفرمايد: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ» (1) هدف آفرينش جنّ و انس عبادت خداوند است.
كارنامه همه انبيا و رسالت آنان نيز دعوت مردم به پرستش خداوند بوده است: «وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِى كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللَّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ» (2) روشن است كه خدا نيازى به عبادت ما ندارد «فَإِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ عَنكُمْ» (3) و سود عبادت به خود پرستندگان برمىگردد همچنانكه درس خواندن شاگردان به نفع خود آنان است و سودى براى معلّم ندارد.
ريشههاى عبادت
1- عظمت خدا
انسان وقتى خود را در برابر عظمت و جلال خدا مىبيند ناخودآگاه در برابر او احساس خضوع و فروتنى مىكند. آن سان كه در برابر يك دانشمند و شخصيت مهم انسان خويشتن را كوچك و ناچيز شمرده او را تعظيم و تكريم مىكند.
2- احساس نياز و وابستگى
انسان در همه چيز نيازمند خداوند بىنياز است. اين احساس عجز و نياز انسان را به پرستش وامىدارد. در بعضى احاديث است كه اگر فقر و بيمارى و مرگ نبود هرگز گردن بعضى نزد خدا خم نمىشد.
3- توجّه به نعمتها
يادآورى نعمتهاى بىشمار الهى انگيزهاى قوى براى توجه به خدا و عبادت اوست. در مناجات امامان معصوم ابتدا نعمتهاى خدا به انسان آمده آنگاه درخواست از او. قرآن مىفرمايد: «فَلْيَعْبُدُواْ رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ الَّذِى أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفِ» (4) مردم پروردگار كعبه را عبادت كنند كه آنان را از گرسنگى سير و از ترس ايمن ساخت.
4- فطرت
روح پرستش كه در انسان فطرى است گاهى در مسير صحيح قرار گرفته و به «خداپرستى» مىرسد گاهى در سايه جهل يا انحراف به پرستش سنگ و چوب و خورشيد و گاو و پول و ماشين و همسر و طاغوتها. بعثت انبيا براى هدايت اين غريزه فطرى به مسير درست است نه اصل عبادت.

1) ذاريات آيه 56.
2) نحل آيه 36.
3) زمر آيه 7.
4) قريش آيه 3 و 4.