جواز عبور از صراط

قَالَ النبي صلي الله عليه و آله : تَكُونُ صَلَاةُ الْعَبْدِ عِنْدَ الْمَحْشَرِ تَاجاً عَلَي رَأْسِهِ وَ نُوراً عَلَي وَجْهِهِ وَ لِبَاساً عَلَي بَدَنِهِ وَ سِتْراً بَيْنَهُ وَ بَيْنَ النَّارِ وَ حُجَّةً بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الرَّبِّ جَلَّ جَلَالُهُ وَ نَجَاةً لِبَدَنِهِ مِنَ النَّارِ وَ جَوَازاً عَلَي الصِّرَاطِ وَ مِفْتَاحاً لِلْجَنَّةِ.
پيامبر صلي الله عليه و آله فرمود: در روز رستاخيز نماز بنده تاجي است بر سر او و نوري است بر روي او و جامه اي است بر تن او و پرده اي است ميان او و آتش و حجتي است ميان او و پروردگار جل جلاله و باعث رهايي تن او است از دوزخ و سبب گذشتن او از پل صراط است و كليد بهشت است. (خصال، ج 2، ص 522؛ بحارالانوار، ج 79، ص 232)